Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Όραμα, ώρα μηδέν...

Το κείμενο έγραψε ο Γιάννης Γουλές

Τίποτα μη σε πτοεί όταν έχεις όραμα. Όταν τα χρόνια περνάνε... κι η πίστη δυναμώνει. Όταν είσαι πολίτης, όταν μάχεσαι για κάτι ανώτερο. Όταν είσαι μόνος και τα κύματα... σε περικυκλώνουν. 

Να παλεύεις ενάντια σε όλους και σε όλα. Με τον τρόπο σου. Να παλεύεις για κάτι που ωφελεί. Όχι μόνο εσένα, το σύμπαν... Κάτι που θα ωφελήσει το σύμπαν. Όχι τώρα, όχι ακόμα, δεν είναι η ώρα του. Υπομονή... υπό του μένους... όραμα. Δεν έχεις κουπί, έχεις όραμα. 

Έρχομαι... με όραμα. Όραμα και αλήθεια. Αλήθεια και αξίες. Αυτές που χάθηκαν. Έρχομαι γιατί πιστευω ότι 'μας αξίζει κάτι καλύτερο. Το καλύτερο. Έρχομαι για να εμπνεύσω τη νέα γενιά... και τελικά εμπνεύομαι από αυτή, από το καλό της πρόσωπο. Έρχομαι, ταξιδεύω πνευματικά, δημιουργώ. Έρχομαι... δηλαδή... επισκέπτομαι σχολικές μονάδες. Όχι μόνος, με το πνευματικό μου παιδί ή αλλιώς... την ομάδα Θεατρόνιο... 

Έρχομαι με σκοπό να κάνω τις φυσικές επιστήμες προσιτές σε όλα τα παιδιά. Με μια ομάδα... που σκορπά γέλιο, αγάπη, που συνδέει τη ψυχαγωγία με τη μάθηση. Ομάδα... που παλεύει σε χαλεπούς καιρούς όπως όλοι μας. Ομάδα... που καινοτομεί και ονειρεύεται.  

Αξιοποιούμε τα πτυχία, τα διδακτορικά, τα μεταπτυχιακά, τις σπουδές μας... για να κάνουμε τα παιδιά πρωταγωνιστές της μάθησης, βιωματικά. Για να γίνει η μάθηση... προσιτή με παιγνιώδη τρόπο, διαδραστικά, για να σπείρουμε... πνευματικές σπίθες, να δώσουμε ερεθίσματα-τροφή για σκέψη. 

Δεν ήμουν καλός μαθητής.  Κατανοώ... όσους δεν κατανοούν. Θέλω να αλλάξω τον τρόπο, να προτείνω νέα μονοπάτια γνώσης, να κάνω τη γνώση εύληπτη. Μάχομαι, όχι για τη νίκη... αλλά για τη μάχη, του καλού...

Τα ερωτήματα του δημιουργού, πολλά και αδυσώπητα, σχεδόν υπαρξιακά. Αξίζει να αγωνίζεσαι; Αξίζει να παλεύεις για μια ιδέα, για μια συμπυκνωμένη ιδέα, ένα όραμα; Άξίζει... όταν η επιβίωση ζει και βασιλεύει; Αξίζει... όταν η χώρα πορεύεται με ηθική ΜΚΟ; Νομίζω, ναι... αξίζει. Αρκεί ο αγώνας να είναι δίκαιος. 

Οι εμπειρίες των μελών της ομάδας Θεατρόνιο... ουκ ολίγες. Το σχολείο, το πανεπιστήμιο, το διδακτορικό, μας χάρισαν πολλές γνώσεις, άνοιξαν παράθυρα. Αυτά που μας χάρισαν...  καλούμαστε... με  τις παιδαγωγικές δράσεις... να επιστρέψουμε στη νέα γενιά. 

Κατά τη γνώμη μου, η παιδεία είναι μία, ενιαία. Βαθμίδες δεν υπάρχουν. Πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια... Αδύνατο να τις διαχωρίσω. Δε μπορώ, δε θέλω. Σκέπτομαι-πράττω ολιστικά-παιδαγωγικά. Επιζητούμε παιδεία και μαθητές-προσωπικότητες-αστέρια. Να πατούν στα πόδια τους. Να νιώθουν ασφαλείς, στο δρόμο του ονείρου.

Το δρόμο, το βρίσκεις ή το φτιάχνεις. Δική σου υπόθεση. Καύσιμο... η γνώση. Η γνώση είναι δύναμη. Και η παρατήρηση, το ίδιο. Δεν παρατηρείς απλά, αφουγκράζεσαι. Δεν αφουγκράζεσαι απλά, μαθαίνεις, βιώνεις. Ο κάθε άνθρωπος... ένας χαρακτήρας, μια ιστορία... Το κάθε φαινόμενο... μια ευκαιρία... να γίνεις καλύτερος, να το εξερευνήσεις. 

Αυτή είναι η φιλοσοφία. Το Θεατρόνιο επιθυμεί να επικοινωνήσει με τη νέα γενιά. Να αφήσουμε τα κινητά στην άκρη. Καιρός... να ενθουσιαστούμε, να χαρούμε, να προβληματιστούμε, να οραματιστούμε ένα καλύτερο σχολείο, να γίνουμε φίλοι, να παίξουμε, χημεία... 

Η χημεία αναζητά την... ουσία. Εξηγεί τα ανεξήγητα, είναι εργαλέιο. Εξηγεί το μικρόκοσμο, το αόρατο... ακόμα και τον εσωτερικό μας κόσμο, τα συναισθήματα ή τα υλικά σώματα. Το ζήτημα είναι η ουσία. Αυτή αναζητούμε μέσα από το νέο μας πρότζεκτ. Γι' αυτό γράφτηκε κι αυτό το κείμενο, ως πρόλογος.

Ιδού... και εις το επανιδείν...

Το Σάββατο 09/12, συμμετέχουμε στο Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ του ''Δημοτικού Σχολείου Άγιος Ιωσήφ'' με τη δράση «Έργαστήρι Χημείας».
Παρουσίαση πειραμάτων από τον Δρ. Γιάννη Γουλέ, ο οποίος μας καλεί να αναρωτηθούμε: Συνδέονται οι ανθρώπινες σχέσεις με τα πειράματα;
ΩΡΑ: 12:30 - 13:00 μμ για τάξεις Γ', Δ' και Ε' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

ΩΡΑ: 14:00 - 14:30 μμ για τάξεις ΝΗΠΙΟ, Α' , Β΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην τάξη του Β3 στον 1ο όροφο του Δημοτικού Σχολείου Άγιος Ιωσήφ ( Πέτρου Ράλλη 2, Πέυκη 151 21 )
Κείμενο: Δρ. Giannis Goules (χημικός - ηθοποιός)
Επιμέλεια: Natalia Λύτρα MSc (χημικός - εκπαιδευτικός)
Παραγωγή: Θεατρόνιο - www.theatronio.gr

Φωτογραφία του χρήστη Θεατρόνιο.



Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Αντίο Κύριε Μουρσελά





Κείμενο - σκέψεις από τον Γιάννη Γουλέ

Λες και πήραν οι οθόνες, την αφή, την ανθρωπιά μας...  Μέσα στα email, την καθημερινότητα, το άγχος και την πίεση που ζει και βασιλεύει, είχα έναν άνθρωπο, ένα φίλο με... κατανόηση. Άνοιγε την πόρτα της ψυχής, της οικίας, με κέρναγε τσάι, συζητούσαμε με τις ώρες, με εμψύχωνε, άλλοτε... με κατσάδιαζε όπου χρειαζόταν. Τον αγαπούσα. Πατρική φιγούρα. Γλυκός, προσηνής, ονειροπόλος, μειλίχιος, ταλαντούχος, εύκολος και δύσκολος μαζί, γοητευτικός, στοχαστής, συγγραφέας γεννημένος, ουμανιστής. Άνθρωπος αγαπητός, με ένα τσουβάλι συμβουλές και όρεξη να σου βγάλει τον καλύτερο εαυτό. Κάτι σα μέντορας. Στόχος της εμψύχωσης; Να γράψεις, να επικοινωνήσεις, να έχεις κάτι να πεις, όχι απλά να πεις για να πεις.... Να  αποκτήσουν οι λέξεις πυκνότητα, οι ήρωες σου... υπόσταση και η ζωή νόημα.

Όταν επισκέφθηκα την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων για να καταθέσω το πρώτο μου έργο - 23 ετών ήμουν τότε, τώρα 34... - συνομίλησα με το γραμματέα... «Θέλω να γνωρίσω τον κο Μουρσελά», μου αποκρίνεται «Δεν είναι εύκολος, μην το προσεγγίσεις...» , «Μα εγώ, αυτόν θέλω να γνωρίσω, νοιώθω πνευματική συγγένεια με αυτόν τον άνθρωπο, με έκανε να κλείσω την  τηλεόραση και να στραφώ στη λογοτεχνία. Του χρωστάω τόσα πολλά, θέλω να του πω, ένα ευχαριστώ...». Κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία με τον Κώστα, από ένα πάθος που εξελίχθηκε σε αμοιβαία φιλία, φιλία με αγνά κίνητρα. Τα αγνά κίνητρα... σαν τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες, δυσεύρετα... 

Τώρα Κώστα, έφυγες. Η απώλεια μεγάλη. Με ποιόν θα συζητάω για ήρωες θεατρικούς, λογοτεχνικούς, για πλοκές, για αγάπες και έρωτες γεμάτους αδιέξοδα; Κάποιες σχέσεις έχουν τη σχιζοφρένεια και την ευλογία της μοναδικότητας, αναντικατάστατες. Είχα έναν φίλο που με καταλάβαινε. Τώρα ποιός...; 

Αντίο Κώστα. Αιωνία η μνήμη και μέσα από τα διαχρονικά σου έργα. Να με σκέφτεσαι από 'κει ψηλά, να προσέχεις και να με προσέχεις, ξέρεις πόσο ανάγκη το έχω...

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

10 χρόνια χωρίς Σωτήρη

Από την ταινία «Ένας νομοταγής πολίτης» σε σενάριο Κώστα Μουρσελά

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Θεατρόνιο

Θεατρόνιο - 3ος χρόνος - 130 επισκέψεις σε σχολικές μονάδες

H εκπαιδευτική κοινότητα αγκάλιασε το Θεατρόνιο, με περίσσεια τρυφερότητα. 

Πώς ξεκίνησαν όλα; Ολοκλήρωσα τη διδακτορική διατριβή στην Ιατρική Σχολή Αθηνών,  με μόνο μέλημα να μοιραστώ όλες αυτές τις γνώσεις, γνώσεις ζωής, με τη νέα γενιά. Με όχημα το θέατρο, το επιστημονικό - διαδραστικό θέατρο. Με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους μαθητές. 

Έτσι, ξεκίνησε το ταξίδι. Έτσι, το Θεατρόνιο επισκέπτεται σχολεία όλων των βαθμίδων. Οι  σχολικές αίθουσες γεμίζουν γέλιο, χαρά, παιχνίδι… με επίκεντρο τις φυσικές επιστήμες. «Θέμα Χημείας», ο τίτλος της παράστασης.

Δεν υπάρχουν φώτα, ηχεία, ούτε καν καρέκλες - οι μαθητές κάθονται στο δάπεδο - λιτά σκηνικά, μια «παράσταση βαλίτσα». Όραμα, μεράκι, προσφορά. Ήρθαμε να προσφέρουμε, να εμπνεύσουμε. Να  εμπνεύσουμε και να εμπνευστούμε. 

Οι ηθοποιοί της ομάδας Θεατρόνιο - σχολικό έτος 2016 - 17 

Η ομάδα απαρτίζεται από χημικούς-παιδαγωγούς και επαγγελματίες ηθοποιούς. Γιώργος Αλεβυζάκης,  Νεφέλη Τουλιάτου , Θεοδώρα Ντούσκα ως ηθοποιοί κι εγώ με την ιδιότητα του χημικού, ηθοποιού, κειμενογράφου. Η σκηνοθέτιδα Ελένη Ζαχοπούλου - πόσο την ευχαριστώ! - και η συνάδελφος χημικός-παιδαγωγός Ναταλία Λύτρα επιμελείται το παιδαγωγικό περιεχόμενο της παράστασης, τα κείμενα, τα πειράματα, τα πάντα... ώστε να έχουν επιστημονική επάρκεια και τις κατάλληλες δόσεις χιούμορ για τους εφήβους.

Τα σχολεία... οι έφηβοι, γεμάτοι ενέργεια. Αυτή την ενέργεια μετατρέπουμε σε γνώση, διαδράση, βίωμα… αλλάζουμε τον τρόπο... ώστε η γνώση να γίνει προσιτή σε όλα τα παιδιά. Αφορμή μια παράσταση, ένα θεατροπαιδαγωγικό δρώμενο με τίτλο «Θέμα Χημείας».

Ο θεατής Άγγελος και ο Γιάννης Γουλές
Τι εστί «Θέμα Χημείας»; Οι μαθητές συμμετέχουν σε πειραματικές και βιωματικές δραστηριότητες, ειδικά  προσαρμοσμένες ανάλογα με τη σχολική βαθμίδα. Παράλληλα, παρακολοθούν ένα θεατρικό έργο που διαπραγματεύεται το δίλημμα, τον επαγγελματικό προσανατολισμό ενός εφήβου, «χημικός ή μπασκετμπολίστας;». 

Εξετάσουμε τις φυσικές επιστήμες ολιστικά, διαθεματικά, διεπιστημονικά. Σε επίπεδο Λυκείου, συνδέουμε τις χημικές αντιδράσεις με ανθρώπινες συμπεριφορές και θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, χημείας και ζωής. Μάθηση και ψυχαγωγία... 


Ευχαριστώ - από καρδιάς - τα σχολεία, το χρυσό Ολυμπιονίκη Νικόλαο Κακλαμανάκη που με την ομιλία του, με το πέρας της παράστασης στις 23 Φεβρουαρίου 2017 στο «1ο Γυμνάσιο Ελληνικού», ενέπνευσε τους μαθητές να μη διαπραγματεύονται τα όνειρα και τις αξίες τους. 

Ο χρυσός Ολυμπιονίκης Νίκος Κακλαμάνακης συνομιλεί με τους μαθητές
Ευχαριστώ τον κωμικό Λευτέρη Ελευθερίου για την εμψύχωση. Θέρμες ευχαριστίες στο «Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων» και στην «Ένωση Ελλήνων Χημικών» για την αιγίδα - στήριξη - τιμή. Βαδίζουμε παρέα.

Ευχαριστώ τους συμπατριώτες μου, τον Αστακό Αιτ/νίας και την Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Ξηρομέρου, τον Πρόεδρο κ. Γεωργούλα, το Δ.Σ. , το πρoσωπικό της Κοινωφελούς, ιδιαιτέρως την κα Κουντούρη για τα πηγαία και καλοσυνάτα χαμόγελα και γέλια, τους συλλόγους γονέων των σχολείων του Αστακού και το Δημητρούκειο Δημοτικό που εδρεύει στο γειτονικό χωριό του Καραϊσκακίου καθώς και το εκπαιδευτικό προσωπικό. Είναι όμορφο να σε αποδέχονται οι συμπατριώτες σου, ιδίως οι νεότεροι. Ευχαριστώ την Ελεάννα Φινοκαλιώτη, μια ταλαντούχα ηθοποιό που συμμετείχε στις παραστάσεις μας, στα σχολεία του Αστακού. Η Ελεάννα είναι και ταλαντούχα τραγουδίστρια, γι΄αυτο με το πέρας του κειμένου... σας αναρτώ ένα τραγούδι από αυτό το τόσο ταλαντούχο και χαρισματικό πλάσμα, που μας τίμησε...


Ο Διευθυντής Δημοτικού Σχ. Αστακού , κος Ζαγκότας

Ευχαριστώ την Κατερίνα Γρυλλάκη για τη βοήθεια της, με δημοσιογραφικά κείμενα και δελτία τύπου και φυσικά το Γιάννη Χελιώτη το δημοσιογράφο-φίλο με την καλή καρδιά... αλλά και τον Γιάννη Ζουγάνελη, που με εμπνέει - άθελα του! -, ως κωμικός και ως δάσκαλος.


Οι ευχές μου, Καζαντζακικές, «Φτάσε εκεί που δεν μπορείς». Καλό καλοκαίρι, καλή αντάμωση. Ανταμώνουμε τη νέα σχολική χρονιά 2017-18, ίσως και με νέο έργο... αν η κυρά Έμπνευση το επιτρέψει. Για ένα... είμαι σίγουρος, αξίζει να τα δώσουμε όλα για τη νέα γενιά. Ως τότε, ας είμαστε κοντά με τη σκέψη.  

Το κείμενο έγραψε ο  
Δρ. Γιάννης Γουλές
χημικός - ηθοποιός

ΥΓ.  Το κείμενο αφιερώνεται στο μαθητή-θεατή Άγγελο, μαζί με τη φωτογραφία που μου ζήτησε να αναρτήσω.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες είναι της Μαρίζας Καψαμπέλη.




Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Συναίσθημα ή λογική;

Σκέψεις αυθαίρετες - ένα κείμενο μπερδεμένο οσο και εγώ, όσο και η επόχη

Κάποιες φορές που οι λέξεις στεγνώνουν, ξηροστομία. Δίνουν τη θέση τους στη σιωπή... που μόνο σιωπή δεν είναι. Παιχνίδια μυαλού, διλήμματα, διχάλα, τραμπάλα της ζωής... συναίσθημα και λογική. Τι υπερτερεί; Ποιά η κατάλληλη δόση; Φαίνεσθαι, εσωτερικός κόσμος, αέναες αναζητήσεις, επιφάνεια, βάθος. Ερωτήματα... δεν σταματούν... γαργαλούν συνειδήσεις, σκοπούς, βιωμάτα, σκοπούς, αυτοσκοπούς, ματαιοδοξίες. Ίσως ο Sting τα λέει καλύτερα... 

Αφιερωμένο





Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Το ταλέντο έχει όνομα και επίθετο

Εκεί που η βλακεία ξεχειλίζει. Εκεί που - όταν - κατηγορείς τους πάντες και τα πάντα, γελάει ο καθρέπτης. Εκεί που η απελπισία σε πιάνει από το λαιμό και ζητάει πέντε νοίκια. Εκεί που θέλεις από κάπου να πιαστείς. Να ουρλιαξείς. Ποιός είμαι; Πού πάω; Ανάθεμα.

Η λύση; Μία. Μία· για τώρα. Πίστη. Όχι γενική, ειδική. Σε έναν άνθρωπο. Έναν άνθρωπο, άνθρωπο. Κάτι βλέπεις, διακρίνεις, δεν είναι μόνο δέρμα, όργανα, υγρά. Είναι ιδέα, στρατιώτης του καλού, υπηρέτης και βασιλιάς ταυτόχρονα. Είναι ο εαυτός του. 

Όχι άλλα κολλαγόνα, ζώνες αδυνατίσματος, δημοψηφίσματα, pr. Λίγη αλήθεια. Υπάρχει; Και όμως. Σε μια θεατρική σκηνή, είχα την τύχει να την συναντήσω. Πότε; Το 2011, στο θέατρο «Επί Κολωνώ». Αυτός ο ηθοποιός, ο στρατιώτης, πειθ-αρχεί, πείθει. Αυθεντικός, δωρικός, με όραμα, αφέλεια, αθωότητα, πίστη, ταλέντο, επικοινωνεί, μοιράζει. Ανάγκη... να μοιραστεί, μια ιστορία, ένα συγγραφεά, τις λέξεις και ό,τι κρύβεται πίσω από αυτές. Με αφορμή μια ιστορία, μια διασκευή, αυτοσχεδιασμούς, πρόβες.... ένας ηθοποιός, σε αυτόν πιστεύω. Αυτός είναι η λύση. Χαρακτήρες, υποδύεται χαρακτήρες, με χειρουργική ακρίβεια, ένα εργαλείο θεατρικό, πολυμορφικό, μια φλόγα θεατρική, μεταμορφώνεται, σαρώνει, μαγεύει, είναι εδώ για σένα, για εμάς. Ευτυχώς! Ποιός; 

Σε μια εποχή, που ουρλιάζει για να γεμίσει το κενό της. Σε μια εποχή που τα βιβλιοπωλεία καίγονται... και από τις άναρχες φλόγες, προκύπτουν αντιπρόεδροι. Σε μια εποχή Τραμπ, Ζwan, Rio Mare. Ανοησία, δίχως ημερομηνία λήξης. Σε αυτήν την εποχή, υπάρχουν καλλιτέχνες άρτιοι, συγκροτημένοι, ήσυχοι. Ησυχία που γοητεύει. Ανήσυχη, ησυχία. Το ταλέντο τους - το άτιμο! -, η παιδεία τους... Μια ησυχία πολύχρωμη, τρυφερή.  

Δεν μπορώ να κρύψω το θεατρικό μου έρωτα και θαυμασμό για έναν εξαίρετο ηθοποιό. Δημήτρης Καπετανάκος. Ένα παιδί τρυφερό, κωμική φλέβα... ατόφια, μέσα του μια αλήθεια... που δεν ανήκει σε αυτή την εποχή, ούτε σε... άλλη, γιατί η αλήθεια δεν ανήκει, είναι...... διαχρονική.

Τον είδα πρώτη φορά στο θεατρικό έργο Rottweiler. Έργο προφητικό, προέβλεψε την άνοδο του εθνικισμού, τον κακό μας εαυτό, το καβούκι που κλειστήκαμε, τη βία. Εκεί υποδύθηκε ένα χαρακτήρα, το βοηθό του αρχηγού της ακραίας πολιτικής οργάνωσης. Μαγικός ο Δημήτρης, το έργο και όλη η ομάδα ΝΑΜΑ.

Μετά, επί τρία χρόνια, στο έργο της κας Ελένης Ράντου στο θέατρο Διάνα, έσπασε όλα τα κωμικά κοντέρ. Όπως ο Ορέστης Μακρής μεταμορφωνόταν σε μεθύστακα, έτσι και ο Δημήτρης Καπέτανάκος μεταμορφώνεται σε έναν αλλοδαπό... Δεν το μιμείται, δεν το γελοιοποιεί. Δεν υποδύεται, είναι, γίνεται, μεταμορφώνεται. Κάνει τους θεατές να γελούν και να αναρωτιούνται... αν είναι όντως αλλοδαπός. Κωμικό φαινόμενο, ο Δημήτρης. Δε μένει στην κωμωδία βέβαια, ηλεκτρόνιο... υπηρετεί όλα τα είδη, δεν εφησυχάζει.

Δημήτρη, ίσως να μη σε δώ στο Θέμο, σε ριάλιτι, ίσως να μη χρειαστείς τηλεοπτικά αναβολικά, ίσως, ίσως ίσως..... Είσαι ταλέντο και καλό παιδί. Τέχνη... η ζωή. Έχεις μέσα σου... δάνεια Αριστοφανικά, με αυτά να πορευτείς, όταν μαθητής Λυκείου έγραφες τις πρώτες σου σάτιρες. Έχεις δρόμο, φως, κραυγές, βιώματα, όραμα. Χάρη σε αυτά, γεμίζεις τη σκηνή με αλήθεια. Χάρη σε αυτά, τιμάς τον αποδέκτη, το χρόνο και τη λαχτάρα του να σε δει.

Να σε έχει ο Θεός καλά. Και το καλό να επικοινωνείται. 

Περισσότερα για το Δημήτρη, εδώ: http://www.catisart.gr/index.php/2010-05-03-21-16-20/616-2011-11-03-19-58-57

Δημήτρης Καπετανάκος