Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Τζίμης Πανούσης

Σκέψεις από τον Γιάννη Γουλέ

Η αξία της αυθεντικότητας. Της αυθεντικότητας και της δημιουργίας. Το δικαίωμα να σκέφτεσαι ελεύθερα. Το δικαίωμα της έκφρασης, της σύγκρουσης με το ανόητο, το αυτονόητο, το δήθεν νοητό. Όταν προτιμάς την αλήθεια από τη διπλωματία. Όταν συγκρούεσαι. Όταν δε φοβάσαι. Όταν δεν είναι πρώτη σου προτεραιότητα να είσαι αρεστός. Όταν δε συμβιβάζεσαι. Όταν... δεν ξεχωρίζεις το στημένο από τη μούχλα. Όταν η αλήθεια είναι αρετή. Όταν ανακαλύπτεις την ανοησία μέσα σου, όταν παρατηρείς τη διαφθορά στον καλύτερο σου φίλο, στη γειτονική ΜΚΟ, στο σπίτι σου. Όταν η χώρα μοιάζει με απέραντη ΜΚΟ. Όταν εκφράζεις και εκφράζεσαι... όχι για να κράξεις... αλλά για να διακωμωδήσεις, να δώσεις γροθιά στο αόρατο νέφος, να ανυψώσεις - αφυπνίσεις τον αποδέκτη, όταν είσαι πολίτης. Όχι δεν πληρώνεις απλά ένα εισιτήριο. Όχι δε γελάς απλά. Όταν τα πράματα είναι απλά αλλά και δεν είναι.

Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η διάρκεια. Έχει αξία η διάρκεια - όχι πάντα αλλά έχει -. Σέβομαι το διαχρονικό... έργο. Σέβομαι όσους αμφισβητούν, στη σκηνή και στη ζωή. Σέβομαι την αμφισβήτηση, με επιχειρήματα. Όσους αμφισβητούν το διπλανό τους, το σχολείο, το αφεντικό, τον εαυτό τους. Όσους ξεχωρίζουν. Όσους αυτοσαρκάζονται. Όσους κρίνουν με εφηβική ορμή, όσους δεν καταπίνουν στερεότυπα, όσους τολμούν, όσους ρισκάρουν. Όσους δεν δουλεύουν αλλά εργάζονται. Όσους απεχθάνονται τα ωράρια. Όσους δεν ακολουθούν. Όσους ενεργούν με πίστη. Όσους παίρνουν πρωτοβουλίες. Όσους δε φοβούνται τη μοναξιά. Όσους σέβονται τα πτυχία αλλά και τα θέλω τους. Όσους απομυθοποιούν. Όσους ισορροπούν. Όσους δε ζουν με δανεικά, όσους πατούν στα πόδια τους ή όσους αγωνίζονται για να πατήσουν γερά, με δίκαιο αγώνα και κίνητρα. Όσους αναζητούν την ελευθερία. Όσους δεν θεωρούν «έξυπνα» τα κινητά.

Κάπου εδώ και η σάτιρα. Στο μέσον της πραγματικότητας. Στο κέντρο του κύκλου της ζωής. Αν η ζωή είναι κύκλος. Αν, αν, αν... Εκτιμώ τη σάτιρα που δε μασάει τα λόγια της. Όχι την επίδειξη ευφυΐας. Τη σάτιρα που αναζητά την αλήθεια. Τη σάτιρα με δραματικό υπόβαθρο, σκέψη, ουσία. Τη σάτιρα... για γέλια και... δάκρυα. Όταν δε μένεις στο γέλιο. Σέβομαι τον αυτοσαρκασμό. Σέβομαι την έντονη προσωπικότητα και το όραμα του δημιουργού. Το  δημιουργό που δεν περνά απαρατήρητος. Το δημιουργό που παρατηρεί, που αφουγκράζεται. 

Και εμείς. Στις μέρες μας; Παρακολουθούμε ο ένας τη ζωή του άλλου μέσα από οθόνες και κοινωνικά δίχτυα. Αυτό μας αξίζει; Παρατηρούμε... μια εποχή που περνά απαρατήρητη, άχρωμη και ανέραστη. Τι λείπει; Η προσωπικότητα, οι προσωπικότητες, η έντονη προσωπικότητα. Η πίστη, η τόλμη. Να ενεργούμε με πίστη, να είμαστε αιρετικοί για να χαράξουμε νέους δρόμους. Να μη δανειζόμαστε, να μην είμαστε χωρίς έλεγχο, υπό έλεγχο... κάτω από τα όρια της φτώχιας και της πνευματικής πενίας, με ένα κινητό στο χέρι. Να ζούμε.

Ίσως ο Τζιμάκος τα λέει καλύτερα, ίσως όχι. Αιωνία η μνήμη του. Μεγάλη η πάλη του στη σκηνή, εκτός σκηνής και στα δικαστήρια... παλεύοντας για την ελευθερία της σάτιρας, για την ελευθερία... αυτή που τόσο εύκολα... καταπατάμε με τις επιλογές μας. Όχι;

Είχα την τύχη να τον παρακολουθήσω, το περασμένο καλοκαίρι στην Επίδαυρο ως πρωταγωνιστή στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη με το Εθνικό Θέατρο. 

Κλείνω με καυστικές ατάκες του Τζίμη:



«Τα ταξίδια είναι ο παράδεισος των ηλιθίων» Τζίμης Πανούσης

«Γαμάτε γιατί χανόμαστε» Τζίμης Πανούσης

«Όλοι χαζοί μπορούμε» Τζίμης Πανούσης

Και μια στροφή από το τραγούδι του «Νεοέλληνας»

Καίω τα δέντρα χτίζω μεζονέτες
θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες
σ’ ένα κλουβί γραφείο σαν αγρίμι
παίζω ατέλειωτο βουβό ταξίμι.


Αντίο Τζίμη. Καλό ταξίδι. Ίσως εκεί.. αποφύγεις τις μηνύσεις.


Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Όραμα, ώρα μηδέν...

Το κείμενο έγραψε ο Γιάννης Γουλές

Τίποτα μη σε πτοεί όταν έχεις όραμα. Όταν τα χρόνια περνάνε... κι η πίστη δυναμώνει. Όταν είσαι πολίτης, όταν μάχεσαι για κάτι ανώτερο. Όταν είσαι μόνος και τα κύματα... σε περικυκλώνουν. 

Να παλεύεις ενάντια σε όλους και σε όλα. Με τον τρόπο σου. Να παλεύεις για κάτι που ωφελεί. Όχι μόνο εσένα, το σύμπαν... Κάτι που θα ωφελήσει το σύμπαν. Όχι τώρα, όχι ακόμα, δεν είναι η ώρα του. Υπομονή... υπό του μένους... όραμα. Δεν έχεις κουπί, έχεις όραμα. 

Έρχομαι... με όραμα. Όραμα και αλήθεια. Αλήθεια και αξίες. Αυτές που χάθηκαν. Έρχομαι γιατί πιστευω ότι 'μας αξίζει κάτι καλύτερο. Το καλύτερο. Έρχομαι για να εμπνεύσω τη νέα γενιά... και τελικά εμπνεύομαι από αυτή, από το καλό της πρόσωπο. Έρχομαι, ταξιδεύω πνευματικά, δημιουργώ. Έρχομαι... δηλαδή... επισκέπτομαι σχολικές μονάδες. Όχι μόνος, με το πνευματικό μου παιδί ή αλλιώς... την ομάδα Θεατρόνιο... 

Έρχομαι με σκοπό να κάνω τις φυσικές επιστήμες προσιτές σε όλα τα παιδιά. Με μια ομάδα... που σκορπά γέλιο, αγάπη, που συνδέει τη ψυχαγωγία με τη μάθηση. Ομάδα... που παλεύει σε χαλεπούς καιρούς όπως όλοι μας. Ομάδα... που καινοτομεί και ονειρεύεται.  

Αξιοποιούμε τα πτυχία, τα διδακτορικά, τα μεταπτυχιακά, τις σπουδές μας... για να κάνουμε τα παιδιά πρωταγωνιστές της μάθησης, βιωματικά. Για να γίνει η μάθηση... προσιτή με παιγνιώδη τρόπο, διαδραστικά, για να σπείρουμε... πνευματικές σπίθες, να δώσουμε ερεθίσματα-τροφή για σκέψη. 

Δεν ήμουν καλός μαθητής.  Κατανοώ... όσους δεν κατανοούν. Θέλω να αλλάξω τον τρόπο, να προτείνω νέα μονοπάτια γνώσης, να κάνω τη γνώση εύληπτη. Μάχομαι, όχι για τη νίκη... αλλά για τη μάχη, του καλού...

Τα ερωτήματα του δημιουργού, πολλά και αδυσώπητα, σχεδόν υπαρξιακά. Αξίζει να αγωνίζεσαι; Αξίζει να παλεύεις για μια ιδέα, για μια συμπυκνωμένη ιδέα, ένα όραμα; Άξίζει... όταν η επιβίωση ζει και βασιλεύει; Αξίζει... όταν η χώρα πορεύεται με ηθική ΜΚΟ; Νομίζω, ναι... αξίζει. Αρκεί ο αγώνας να είναι δίκαιος. 

Οι εμπειρίες των μελών της ομάδας Θεατρόνιο... ουκ ολίγες. Το σχολείο, το πανεπιστήμιο, το διδακτορικό, μας χάρισαν πολλές γνώσεις, άνοιξαν παράθυρα. Αυτά που μας χάρισαν...  καλούμαστε... με  τις παιδαγωγικές δράσεις... να επιστρέψουμε στη νέα γενιά. 

Κατά τη γνώμη μου, η παιδεία είναι μία, ενιαία. Βαθμίδες δεν υπάρχουν. Πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια... Αδύνατο να τις διαχωρίσω. Δε μπορώ, δε θέλω. Σκέπτομαι-πράττω ολιστικά-παιδαγωγικά. Επιζητούμε παιδεία και μαθητές-προσωπικότητες-αστέρια. Να πατούν στα πόδια τους. Να νιώθουν ασφαλείς, στο δρόμο του ονείρου.

Το δρόμο, το βρίσκεις ή το φτιάχνεις. Δική σου υπόθεση. Καύσιμο... η γνώση. Η γνώση είναι δύναμη. Και η παρατήρηση, το ίδιο. Δεν παρατηρείς απλά, αφουγκράζεσαι. Δεν αφουγκράζεσαι απλά, μαθαίνεις, βιώνεις. Ο κάθε άνθρωπος... ένας χαρακτήρας, μια ιστορία... Το κάθε φαινόμενο... μια ευκαιρία... να γίνεις καλύτερος, να το εξερευνήσεις. 

Αυτή είναι η φιλοσοφία. Το Θεατρόνιο επιθυμεί να επικοινωνήσει με τη νέα γενιά. Να αφήσουμε τα κινητά στην άκρη. Καιρός... να ενθουσιαστούμε, να χαρούμε, να προβληματιστούμε, να οραματιστούμε ένα καλύτερο σχολείο, να γίνουμε φίλοι, να παίξουμε, χημεία... 

Η χημεία αναζητά την... ουσία. Εξηγεί τα ανεξήγητα, είναι εργαλέιο. Εξηγεί το μικρόκοσμο, το αόρατο... ακόμα και τον εσωτερικό μας κόσμο, τα συναισθήματα ή τα υλικά σώματα. Το ζήτημα είναι η ουσία. Αυτή αναζητούμε μέσα από το νέο μας πρότζεκτ. Γι' αυτό γράφτηκε κι αυτό το κείμενο, ως πρόλογος.

Ιδού... και εις το επανιδείν...

Το Σάββατο 09/12, συμμετέχουμε στο Χριστουγεννιάτικο Μπαζάρ του ''Δημοτικού Σχολείου Άγιος Ιωσήφ'' με τη δράση «Έργαστήρι Χημείας».
Παρουσίαση πειραμάτων από τον Δρ. Γιάννη Γουλέ, ο οποίος μας καλεί να αναρωτηθούμε: Συνδέονται οι ανθρώπινες σχέσεις με τα πειράματα;
ΩΡΑ: 12:30 - 13:00 μμ για τάξεις Γ', Δ' και Ε' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

ΩΡΑ: 14:00 - 14:30 μμ για τάξεις ΝΗΠΙΟ, Α' , Β΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην τάξη του Β3 στον 1ο όροφο του Δημοτικού Σχολείου Άγιος Ιωσήφ ( Πέτρου Ράλλη 2, Πέυκη 151 21 )
Κείμενο: Δρ. Giannis Goules (χημικός - ηθοποιός)
Επιμέλεια: Natalia Λύτρα MSc (χημικός - εκπαιδευτικός)
Παραγωγή: Θεατρόνιο - www.theatronio.gr

Φωτογραφία του χρήστη Θεατρόνιο.



Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Αντίο Κύριε Μουρσελά





Κείμενο - σκέψεις από τον Γιάννη Γουλέ

Λες και πήραν οι οθόνες, την αφή, την ανθρωπιά μας...  Μέσα στα email, την καθημερινότητα, το άγχος και την πίεση που ζει και βασιλεύει, είχα έναν άνθρωπο, ένα φίλο με... κατανόηση. Άνοιγε την πόρτα της ψυχής, της οικίας, με κέρναγε τσάι, συζητούσαμε με τις ώρες, με εμψύχωνε, άλλοτε... με κατσάδιαζε όπου χρειαζόταν. Τον αγαπούσα. Πατρική φιγούρα. Γλυκός, προσηνής, ονειροπόλος, μειλίχιος, ταλαντούχος, εύκολος και δύσκολος μαζί, γοητευτικός, στοχαστής, συγγραφέας γεννημένος, ουμανιστής. Άνθρωπος αγαπητός, με ένα τσουβάλι συμβουλές και όρεξη να σου βγάλει τον καλύτερο εαυτό. Κάτι σα μέντορας. Στόχος της εμψύχωσης; Να γράψεις, να επικοινωνήσεις, να έχεις κάτι να πεις, όχι απλά να πεις για να πεις.... Να  αποκτήσουν οι λέξεις πυκνότητα, οι ήρωες σου... υπόσταση και η ζωή νόημα.

Όταν επισκέφθηκα την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων για να καταθέσω το πρώτο μου έργο - 23 ετών ήμουν τότε, τώρα 34... - συνομίλησα με το γραμματέα... «Θέλω να γνωρίσω τον κο Μουρσελά», μου αποκρίνεται «Δεν είναι εύκολος, μην το προσεγγίσεις...» , «Μα εγώ, αυτόν θέλω να γνωρίσω, νοιώθω πνευματική συγγένεια με αυτόν τον άνθρωπο, με έκανε να κλείσω την  τηλεόραση και να στραφώ στη λογοτεχνία. Του χρωστάω τόσα πολλά, θέλω να του πω, ένα ευχαριστώ...». Κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία με τον Κώστα, από ένα πάθος που εξελίχθηκε σε αμοιβαία φιλία, φιλία με αγνά κίνητρα. Τα αγνά κίνητρα... σαν τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες, δυσεύρετα... 

Τώρα Κώστα, έφυγες. Η απώλεια μεγάλη. Με ποιόν θα συζητάω για ήρωες θεατρικούς, λογοτεχνικούς, για πλοκές, για αγάπες και έρωτες γεμάτους αδιέξοδα; Κάποιες σχέσεις έχουν τη σχιζοφρένεια και την ευλογία της μοναδικότητας, αναντικατάστατες. Είχα έναν φίλο που με καταλάβαινε. Τώρα ποιός...; 

Αντίο Κώστα. Αιωνία η μνήμη και μέσα από τα διαχρονικά σου έργα. Να με σκέφτεσαι από 'κει ψηλά, να προσέχεις και να με προσέχεις, ξέρεις πόσο ανάγκη το έχω...

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

10 χρόνια χωρίς Σωτήρη

Από την ταινία «Ένας νομοταγής πολίτης» σε σενάριο Κώστα Μουρσελά

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Θεατρόνιο

Θεατρόνιο - 3ος χρόνος - 130 επισκέψεις σε σχολικές μονάδες

H εκπαιδευτική κοινότητα αγκάλιασε το Θεατρόνιο, με περίσσεια τρυφερότητα. 

Πώς ξεκίνησαν όλα; Ολοκλήρωσα τη διδακτορική διατριβή στην Ιατρική Σχολή Αθηνών,  με μόνο μέλημα να μοιραστώ όλες αυτές τις γνώσεις, γνώσεις ζωής, με τη νέα γενιά. Με όχημα το θέατρο, το επιστημονικό - διαδραστικό θέατρο. Με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους μαθητές. 

Έτσι, ξεκίνησε το ταξίδι. Έτσι, το Θεατρόνιο επισκέπτεται σχολεία όλων των βαθμίδων. Οι  σχολικές αίθουσες γεμίζουν γέλιο, χαρά, παιχνίδι… με επίκεντρο τις φυσικές επιστήμες. «Θέμα Χημείας», ο τίτλος της παράστασης.

Δεν υπάρχουν φώτα, ηχεία, ούτε καν καρέκλες - οι μαθητές κάθονται στο δάπεδο - λιτά σκηνικά, μια «παράσταση βαλίτσα». Όραμα, μεράκι, προσφορά. Ήρθαμε να προσφέρουμε, να εμπνεύσουμε. Να  εμπνεύσουμε και να εμπνευστούμε. 

Οι ηθοποιοί της ομάδας Θεατρόνιο - σχολικό έτος 2016 - 17 

Η ομάδα απαρτίζεται από χημικούς-παιδαγωγούς και επαγγελματίες ηθοποιούς. Γιώργος Αλεβυζάκης,  Νεφέλη Τουλιάτου , Θεοδώρα Ντούσκα ως ηθοποιοί κι εγώ με την ιδιότητα του χημικού, ηθοποιού, κειμενογράφου. Η σκηνοθέτιδα Ελένη Ζαχοπούλου - πόσο την ευχαριστώ! - και η συνάδελφος χημικός-παιδαγωγός Ναταλία Λύτρα επιμελείται το παιδαγωγικό περιεχόμενο της παράστασης, τα κείμενα, τα πειράματα, τα πάντα... ώστε να έχουν επιστημονική επάρκεια και τις κατάλληλες δόσεις χιούμορ για τους εφήβους.

Τα σχολεία... οι έφηβοι, γεμάτοι ενέργεια. Αυτή την ενέργεια μετατρέπουμε σε γνώση, διαδράση, βίωμα… αλλάζουμε τον τρόπο... ώστε η γνώση να γίνει προσιτή σε όλα τα παιδιά. Αφορμή μια παράσταση, ένα θεατροπαιδαγωγικό δρώμενο με τίτλο «Θέμα Χημείας».

Ο θεατής Άγγελος και ο Γιάννης Γουλές
Τι εστί «Θέμα Χημείας»; Οι μαθητές συμμετέχουν σε πειραματικές και βιωματικές δραστηριότητες, ειδικά  προσαρμοσμένες ανάλογα με τη σχολική βαθμίδα. Παράλληλα, παρακολοθούν ένα θεατρικό έργο που διαπραγματεύεται το δίλημμα, τον επαγγελματικό προσανατολισμό ενός εφήβου, «χημικός ή μπασκετμπολίστας;». 

Εξετάσουμε τις φυσικές επιστήμες ολιστικά, διαθεματικά, διεπιστημονικά. Σε επίπεδο Λυκείου, συνδέουμε τις χημικές αντιδράσεις με ανθρώπινες συμπεριφορές και θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, χημείας και ζωής. Μάθηση και ψυχαγωγία... 


Ευχαριστώ - από καρδιάς - τα σχολεία, το χρυσό Ολυμπιονίκη Νικόλαο Κακλαμανάκη που με την ομιλία του, με το πέρας της παράστασης στις 23 Φεβρουαρίου 2017 στο «1ο Γυμνάσιο Ελληνικού», ενέπνευσε τους μαθητές να μη διαπραγματεύονται τα όνειρα και τις αξίες τους. 

Ο χρυσός Ολυμπιονίκης Νίκος Κακλαμάνακης συνομιλεί με τους μαθητές
Ευχαριστώ τον κωμικό Λευτέρη Ελευθερίου για την εμψύχωση. Θέρμες ευχαριστίες στο «Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων» και στην «Ένωση Ελλήνων Χημικών» για την αιγίδα - στήριξη - τιμή. Βαδίζουμε παρέα.

Ευχαριστώ τους συμπατριώτες μου, τον Αστακό Αιτ/νίας και την Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Ξηρομέρου, τον Πρόεδρο κ. Γεωργούλα, το Δ.Σ. , το πρoσωπικό της Κοινωφελούς, ιδιαιτέρως την κα Κουντούρη για τα πηγαία και καλοσυνάτα χαμόγελα και γέλια, τους συλλόγους γονέων των σχολείων του Αστακού και το Δημητρούκειο Δημοτικό που εδρεύει στο γειτονικό χωριό του Καραϊσκακίου καθώς και το εκπαιδευτικό προσωπικό. Είναι όμορφο να σε αποδέχονται οι συμπατριώτες σου, ιδίως οι νεότεροι. Ευχαριστώ την Ελεάννα Φινοκαλιώτη, μια ταλαντούχα ηθοποιό που συμμετείχε στις παραστάσεις μας, στα σχολεία του Αστακού. Η Ελεάννα είναι και ταλαντούχα τραγουδίστρια, γι΄αυτο με το πέρας του κειμένου... σας αναρτώ ένα τραγούδι από αυτό το τόσο ταλαντούχο και χαρισματικό πλάσμα, που μας τίμησε...


Ο Διευθυντής Δημοτικού Σχ. Αστακού , κος Ζαγκότας

Ευχαριστώ την Κατερίνα Γρυλλάκη για τη βοήθεια της, με δημοσιογραφικά κείμενα και δελτία τύπου και φυσικά το Γιάννη Χελιώτη το δημοσιογράφο-φίλο με την καλή καρδιά... αλλά και τον Γιάννη Ζουγάνελη, που με εμπνέει - άθελα του! -, ως κωμικός και ως δάσκαλος.


Οι ευχές μου, Καζαντζακικές, «Φτάσε εκεί που δεν μπορείς». Καλό καλοκαίρι, καλή αντάμωση. Ανταμώνουμε τη νέα σχολική χρονιά 2017-18, ίσως και με νέο έργο... αν η κυρά Έμπνευση το επιτρέψει. Για ένα... είμαι σίγουρος, αξίζει να τα δώσουμε όλα για τη νέα γενιά. Ως τότε, ας είμαστε κοντά με τη σκέψη.  

Το κείμενο έγραψε ο  
Δρ. Γιάννης Γουλές
χημικός - ηθοποιός

ΥΓ.  Το κείμενο αφιερώνεται στο μαθητή-θεατή Άγγελο, μαζί με τη φωτογραφία που μου ζήτησε να αναρτήσω.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες είναι της Μαρίζας Καψαμπέλη.




Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Συναίσθημα ή λογική;

Σκέψεις αυθαίρετες - ένα κείμενο μπερδεμένο οσο και εγώ, όσο και η επόχη

Κάποιες φορές που οι λέξεις στεγνώνουν, ξηροστομία. Δίνουν τη θέση τους στη σιωπή... που μόνο σιωπή δεν είναι. Παιχνίδια μυαλού, διλήμματα, διχάλα, τραμπάλα της ζωής... συναίσθημα και λογική. Τι υπερτερεί; Ποιά η κατάλληλη δόση; Φαίνεσθαι, εσωτερικός κόσμος, αέναες αναζητήσεις, επιφάνεια, βάθος. Ερωτήματα... δεν σταματούν... γαργαλούν συνειδήσεις, σκοπούς, βιωμάτα, σκοπούς, αυτοσκοπούς, ματαιοδοξίες. Ίσως ο Sting τα λέει καλύτερα... 

Αφιερωμένο